Rhodesian Ridgeback
Mwenyezi Mtawala Cwazi & Daico

31-10-2003, Kleine meisjes worden groot...

Ruim een half jaar is ons meisje alweer, en ons meisje is het zeker. Het is al weer even geleden dat het dagboek is bijgewerkt, ook de foto's wordt iets minder. Dat laatste is echter vooral te wijten aan een hele serie foto's die eigenlijk amper de moeite waren, bewogen, vaag of hier en daar een oor of poot in beeld ipv een hele hond ;-) Het eerste een gebrek aan inspiratie van haar vrouwtje waardoor de gebeurtenissen eerder lijken op een opsomming van ipv een lekker leesbaar geheel. Maar goed, je HOEFT het niet te lezen natuurlijk en bij gebrek aan beter is het maar even zo ;-)

Dus... hoe gaat het nu met ons mormel?

Eigenlijk heel erg goed, ze is verschrikkelijk lief en aanhankelijk en haar enthousiasme naar ons en de buitenwereld is prachtig om te zien. Net als Cwazi zelf trouwens, maar dat is misschien heel persoonlijk ;-) Op dit moment is ze wat uit verhouding gegroeid, wat aan de lange kant met een voor haar lichaam iets te smal koppie. Maar dat kan met twee weken weer heel anders zijn. D'r koppie is wel aan het groeien, de bekende jachtknobbel word nu heel licht zichtbaar en uit ervaring met Mischa weten we al dat dit een voorbode is van het meer uitgroeien van de kop waarna die knobbel niet meer zichtbaar is. Bij Mischa echter was het een heuse bult waarvan wij toen iets hadden van 'sjeusus' hij krijgt een waterhoofd, uiteraard bleef daar niets van over en had hij na het uitgroeien een prachtige stoere kop. Bij Cwazi is het amper zichtbaar, ze zal waarschijnlijk een lekker vrouwelijk koppie houden net als d'r mama hoewel we vermoeden dat Cwazi iets breder zal worden.

Ze is onwaarschijnlijk elastisch en wordt met de week sneller en wendbaarder. Werkelijk prachtig om te zien is de manier waarop ze zich aanpast aan de honden met wie ze speelt. Met Fudge ligt ze te rollebollen, met de iele whippet van mams is ze alleen aan het rennen en dan is is ze zowaar voorzichtig en eindigen de meppen met de voorpoten in de lucht. Met de groep grote windhonden die we laatst tegen kwamen en die niet zachtzinnig waren werd ze hoe langer hoe gekker en met een puppie van acht weken maakte ze haar bokkensprongen op veilige afstand. Ze is erg goed in haar omgang met andere honden, als ze wat bruut naderen maakt ze zich klein en onderdanig tot ze besnuffelt is en vaak ontaard het daarna in spel. Bij honden die er geen zin in hebben dringt ze zich ook niet op en een serieuze waarschuwing neemt ze ook serieus in tegenstelling tot Mischa die nooit van ophouden wist.

Met Socks onze kat ontwikkeld ze een grappige relatie, nu ze wat groter wordt komt Sock soms kopjes geven en accepteert haar kleffe lebber vol over zijn kop, tot Cwazi wil spelen en hij gaat meppen. Van pure frustratie ligt ze dan door haar voorpoten gezakt in de lucht te happen waarbij haar kaken op elkaar klappen. Mollie moet niets van haar hebben, die blijft expres liggen en Cwazi weet ondertussen wel beter dan haar uit te dagen tot een spelletje.

Op de manege laat ik haar maar niet los, ze heeft absoluut niet in de gaten dat de achterkant van een paard veel gevaarlijker is dan de voorkant en springt er rustig tegenop als een van ons erop zit. Dat is me te link dus als ik haar mee neem blijft ze aan de lijn, maar meestal is dat de periode dat ze overdag even een paar uurtjes alleen moet blijven en dat gaat super hoewel nog steeds in de bench.

Wat slopen betreft gaat haar voorkeur uit naar papier en hout, dat laatste gelukkig alleen ruw hout dus stoelen en tafels blijven ongemoeid. Ondertussen heeft haar derde mat eraan moeten geloven! Ik had zelf een bolletjeskussen gemaakt die na vier weken de geest gaf, toen ik thuis kwam terwijl zij met Marco achter was gebleven die natuurlijk niet oplet, trof ik een kamer vol piepschuim bolletjes aan. Even later toen ik alles opgeruimd had en het eerder gebruikte dekbed maar weer in de bench had gedaan bleek dat ze een grote hoeveelheid van die bolletjes naar binnen had gekregen. Die lagen op twee plaatsen in een plas braaksel in de tuin. Gelukkig heeft ze daar verder helemaal geen last van gehad. Twee weken later gaf ook het dekbed de geest. Het weekend daarop hebben we dan maar een mat gekocht, zonder bolletjes dit keer, hij heeft het precies een week uitgehouden en nu moet ze het maar doen met een van de oude caravanmatrassen die altijd in de tuin lagen. Vreemd genoeg blijft ze hier af en ze ligt er prima op dus voorlopig vinden we het wel best zo.

Voedsel stelen is DE grote hobby, je kan echt je gat niet keren of ze ziet haar kans schoon en dan sluipt ze zo zacht dat je het pas merkt als het te laat is ;-)

De ringtraining zit erop en we kregen een erg positief papiertje mee naar huis, vooral de relatie baas hond werd bejubelt en daar ben ik natuurlijk erg blij mee. De rest neem ik maar met een pak Jozo (bestaat dat eigenlijk nog??) want als er afleiding is loopt ze absoluut niet netjes aan de lijn. Of ze vliegt alle kanten op, of je bent met een stofzuiger aan de wandel, daar zit nog een boel training in dus, waar we binnenkort maar weer voor naar een gehoorzaamheidscursus gaan. ;-)

Vijf oktober waren we in Turnhout waar de BRRC een wandeling organiseerde. Van Ilse hadden we hier bericht van gehad, er zouden een aantal pups komen en ook Chiva en Kamau zouden aanwezig zijn. Helaas werd Chiva loops en die was er dus niet bij, wel waren Kamau, Chiga, Zarah, Colt, Thor en Ciero aanwezig. Het was een erg leuke dag waarvan een aantal foto's te vinden zijn in het foto boek. Jammer genoeg was het vrijwel onmogelijk om tijdens het wandelen degelijke foto's van het stel te maken. Er liepen nog veel meer RR's tussen en op de plaatst waar we stopten moest het spul aan de lijn. Maar daar ben ik er dan wel in geslaagd van de aanwezige pups een paar leuke plaatjes te schieten. Ze hebben er wat moois van gemaakt Chiva en Kamau! Stuk voor stuk prachtig gebouwde honden die zich sociaal gedroegen onderling en in de drukte op de parkeerplaats. Het is overduidelijk familie, de reutjes een stuk groter dan de teefjes maar de verschillen in grote tussen de geslachten was minimaal en de overeenkomsten in bouw en kop waren onmiskenbaar.

Colt, het teefje zonder ridge is werkelijk een schoonheid geworden. Het hoort dan wel niet maar het ontbreken van de ridge doet niets af aan het echt RR zijn in type en gedrag en het heeft wel wat zo'n vermomde ridgeback, net een Golfje GTI met stiekem een 6 cilinder onder de motorkap ;-) Mooi ook om Kamau op deze manier mee te maken, hij is een echte heer, kalm en waardig en uiterst geduldig met zijn kroost. Chiga had ondertussen haar eerste show met veel succes gelopen vertelde een 'fiere' Remy. We kijken alweer uit naar de volgende bijeenkomst, we hebben nog zes pups niet opnieuw ontmoet en zijn natuurlijk ontzettend nieuwsgierig!

Van Ckamili, het het pupje met het groene bandje waar wij in het nest ook een oogje op hadden heb ik inmiddels wel wat foto's toegestuurd gekregen, die staan inmiddels ook in het fotoboek. Zo te zien wordt dit een stoere dame! Volgende keer zal zij er waarschijnlijk ook bij zijn, op het laatste moment moest ze de wandeling in Turnhout missen.

Afgelopen weekend zijn we maar weer eens naar het echte strand geweest. Amper uit de auto begon het onwijs te regenen waarbij er ook nog eens hagel naar beneden kwam. Regen maakt Cwazi normaal niet uit, ook als het (zachtjes) regent wil ze graag naar buiten om in de tuin te spelen, maar dit was andere koek. Wat er naar beneden kwam was koud en kletterde natuurlijk hard op dat dunne vachtje, de wind versterkte dit nog eens en we moesten er recht tegenin naar beneden. Hierdoor en door de drukte van naar boven rennende mensen met hun honden en kinderen op de vlucht voor de stortvloed en de herrie van de zee beneden maakte dat Cwazi aan mijn been geplakt met haar staart tussen haar benen en een ongelukkig koppie mee naar beneden sjokte zonder enthousiasme. Zelfs de honden konden haar niet opvrolijken. Maar dit was van korte duur, hoewel zichtbaar balend van de koude nattigheid rende ze al snel langs de branding op zoek naar speelmakkers en toen de regen eenmaal was gaan liggen had ze de grootste lol.

En dan gebeurde het, ze liep een eindje voor ons uit en ontmoete daar een hond die enthousiast begon te rennen. Cwazi natuurlijk mee tot ze omkeek naar ons en ons duidelijk niet zo snel zag. Je zag het gebeuren, ze keek voor haar en zag ons ook niet en op het moment dat ik tegen Lieven zei 'oh oh, die gaat zich vergissen' rende ze de vastberaden verkeerde kant op.

Duidelijk in de veronderstelling dat ze was achtergebleven en wij voorop liepen. Schreeuwen en fluiten leverde niets op, er stond teveel tegenwind en daarnaast was er natuurlijk het geruis van de zee. Ik bedacht me niet en zette en op een rennen ondertussen schreeuwend en PPPPRRRRRRRRRRRRRRT roepend wat voor omstanders blijkbaar erg komisch was gezien de blikken die mijn richting uitgingen. Boeien, ik moest mijn meisje redden. Voor mijn geestenoog zag ik haar al door rennen tot ze kilometers verder volkomen in paniek bij de volgende parkeerplaats met restaurant zou belanden waar veel mensen het strand op- en afkwamen.

Af en toe stond ze stil, te ver weg om me te horen maar dichtbij genoeg om uit haar houding op te kunnen maken dat ze letterlijk en figuurlijk helemaal de weg kwijt was. Hoewel ze duidelijk twijfelde of ze wel goed zat besloot ze toch elke keer weer verder van ons weg te rennen. Uiteindelijk stond ze lang genoeg stil en keek lang genoeg mijn kant op om om het figuurtje dat ver terug wild liep te zwaaien, springen en rennen op te merken en daarin haar verloren gewaande vrouwtje te herkennen. Ik heb haar geloof ik nog nooit zo hard zien rennen, jankend en piepend van ellende sprong ze me zowat van de sokken. Na de hereniging herstelde ze echter snel en heeft zich de rest van de tijd super vermaakt, nog meer op ons lettend dan gewoonlijk, om terug in de auto K.O. te gaan en dit thuis voort te zetten.

Zodra ik tijd heb zal ik we website eens wat gaan verbouwen. Ik wil een familie link gaan maken met een pagina voor elke broer en zus. Maar nu eerst maar eens een lekkere wandeling met ons meisje gaan maken, die staat al een tijdje met een grote frons naar me te kijken ;-)