Rhodesian Ridgeback
Mwenyezi Mtawala Cwazi & Daico

22-06-2003, Met de trein naar Amsterdam.

Afgelopen nacht ging weer perfect, van 02:00 tot 08:00.

Vandaag was het dan zover, na het ontbijt zijn we in de auto naar Baarn gereden om daar de trein naar Amsterdam te pakken. Op het station keek Cwazi vol interesse naar de treinen die eerder kwamen, geen spoor van angst of stress. In de trein heeft ze heerlijk naast me op de bank liggen slapen.

Eenmaal ter plaatse heb ik haar het station uitgedragen, jemig wat een drukte zeg. Veel te druk om een pup aan de lijn mee te nemen. Voor je het weet wordt ze onder de voet gelopen, dus heb ik haar over het stationsplein gedragen en haar pas neergezet op een plek waar het iets minder druk was. Ze deed het perfect, trams, kinderwagen, koffer op wieltjes, grote, dikke, dunne, kale, witte, bruine, en zwarte mensen. Hoeden, petten, fietsers, niets deed haar terugdeinzen of achter me kruipen. We zijn in een heel rustig tempo zodat Cwazi niet hoefde draven naar de dam gewandeld waar we zijn gaan zitten. Daar heeft ze heerlijk liggen maffen nadat ze besloten had dat de duiven het leukst waren.

Ik had een aardige gekleurde meneer of mevrouw (hoe donkerder hoe liever) willen vragen haar een brokje te voeren, maar dat was niet nodig. Toen we nog maar net zaten kwam er al een donkere man aanlopen met een maffe pet op zijn hoofd die vroeg wat voor ras het was en hoe groot ze zou worden. Die heeft een tijd naast ons gezeten, Cwazi vond het best hoewel ze wel wat terughoudend was. Hij was dan ook niet echt gewend aan de omgang met honden, wat onhandig en een tikje te snel in zijn benadering maar goed... Dat benam haar niet de lust om vlakbij hem te gaan slapen dus dat ging prima.

Uiteraard had ze enorm veel bekijks, een mevrouw bij de Vlaamse frietzaak die in Zuid Afrika woonde en daar zelf een uit NL geïmporteerde RR had die ze erg miste. Een moeder met een klein meiske die helemaal volgens het boekje vroeg of ze mocht aaien. Een groepje zuiderlingen die gekke bekken naar haar trokken terwijl we op de friet stonden wachten... Alleen in de trein onderweg naar huis was er een vrouw die het nodig vond haar om haar bekkie te pakken en boven op haar koppie te aaien zonder waarschuwing of wat ook. Ik kreeg echt de neiging om met beide handen in haar gezicht te gaan frotten en haar te vragen of ze dat soms lekker vond, muts. }:-(

Op een stukje bouwterrein waar we hoopten dat ze een plas zou doen kroop ze trouwens nog door een rioleringsbuis, Lieven aan de ene kant en ik aan de andere :-) Die plas heeft ze niet gedaan, pas thuis dook ze direct in de struiken om te plassen. Aan de ene kant is het handig dat ze gewoon zelf naar buiten kan om te plassen wanneer ze moet. Aan de andere kant leert ze zo helemaal niet om het op te houden of aan te geven dat ze moet en lopen we het risico dat ze wanneer de deuren straks weer dicht blijven helemaal niet zindelijk is. Dat is dus iets waar we de komende tijd extra aandacht aan moeten gaan besteden, desnoods de deur maar dicht of iets ervoor zodat ze niet zo maar naar buiten kan. Mischa kwam hier in november en toen was alles gewoon dicht. Weer of geen weer moest hij mee naar buiten. Cwazi heeft al laten zien dat wanneer het regent of koud is ze er geen bezwaar tegen heeft zich gewoon in huis te ontlasten, dat mag dus geen gewoonte gaan worden.

Wat we nog willen doen is naar de haven, schoolplein, skatebaan hiernaast (ze blaft tegen het geluid tegen de avond), het vliegveld en een stukje varen. Verder wordt het de resterende weken vooral herhaling van wat we al gedaan hebben. Foto's heb ik vandaag amper gemaakt dus die komen dan wel samen met de volgende serie :-).