Rhodesian Ridgeback
Mwenyezi Mtawala Cwazi & Daico

05-09-2003, Van puppykwaad, ringtraining en konijnenoren.

Het valt op zich allemaal heel erg mee, maar soms heeft ze zo'n dag dat je echt geen seconde je rug kan laten zien of er wordt rottigheid uitgehaald. Als je haar iets verbiedt is het precies een opstandige kleuter die je verbiedt iets van tafel te nemen en die je dan vervolgens stoïcijns aanstaart terwijl dat handje toch naar 'de verboden vrucht' reikt. ;-)

Wat losse flodders uit de afgelopen weken.

Lieven had een bespreking thuis in de ochtend. Hij haalde een notentaartje. Na de bespreking liep hij met het bezoek mee naar het tuinhek om ze uit te zwaaien, het taartje stond midden op de terrastafel. Het gevolg laat zich raden, binnen een minuut was Lieven al terug, madam Cwazi stond boven op de tafel, van het taartje geen spoor meer op de kruimels waar ze nog druk mee was na. Eerst het taartje opbergen was een optie geweest.

Morgens uitsmijters bakken, op het aanrecht had ik vast een aantal borden klaargezet met besmeerde broodjes. Ik loop van de keuken naar de eettafel, dat is pak hem beet drie meter. Ik zet daar de peper en zout neer en keer terug. Handeling van nog geen 15 seconden. Hoor een verdacht geluid, ligt madam Cwazi op de mat voor de terrasdeur met een halve boterham, een blik op de borden leert mij dat ik er drie mis! Zo snel en zo stil dat ik dus echt niets heb gemerkt, ze moet al hebben toegeslagen op het moment dat ik mijn rug naar het aanrecht keerde. We hebben een open keuken dus een deur dichttrekken is geen optie.

Ze heeft een manier gevonden om zich achter de vijver te wurmen, daar is een strook grond van een cm. of dertig. Voorheen groeide daar van alles maar dit was reeds in voorgaande weken vakkundig gewied door ons mormel. In een tijd van minder dan tien minuten onachtzaamheid mijnerzijds heeft ze het klaargespeeld om in de hoek een gat van 20 cm. te graven waarbij keien en zand uiteraard de vijver in zijn verdwenen, erg fraai... Even fraai als de rest van de spontaan ontstane gaten her en der in de perkjes trouwens. Ehm, tuin asfalteren is geen optie.

Van de week hoorde ik achterin de tuin een geluid, bij inspectie blijkt mevrouw als een berggeit via de brandhoutstapel omhoog te zijn geklommen, ik zie haar nog net over het gaas springen en de tuin van de buren in verdwijnen. Op mijn roepen geen reactie. Bij aankomst bij de buren kijkt ze me recht aan en verdwijnt de volgende tuin in. Vier tuinen verder heb ik haar te pakken, ik heb geen riem dus moet het aan de halsband, wat ze uiteraard niet prettig vind en gezien mijn lichte irritatie, loop ik wat sneller dan normaal. Ineens heb ik enkel nog een halsband in mijn handen en vliegt Cwaaz de tuin van de overburen in... *zucht*. Hoger hek plaatsen is een optie en als noodzaak erkend, het aankoopbedrag van het benodigde materiaal aftrekken van haar wekelijkse toelage is helaas geen optie, bugger. Riem een gaatje strakker was wel een optie en reeds geschied.

*grin* enz, enz.

Ze heeft nu last van haar bekkie en eet minder, ze wisselt als een dolle, wel vier kiezen tegelijk zijn eruit en het tandvlees staat helemaal bol, op ander plaatsen zit de boel los, het bloed en het ruikt vies. Arm beest, dat moet echt pijn doen, één kiesje heb ik gevonden. Samen met een enorme klodder kwijl met bloed zagen we hem vliegen toen ze haar flos aan het vermoorden was. Haar oorontsteking is trouwens helemaal over.

De eerste les ringtraining hebben we achter de rug. Vanessa had zich rot gehaast om hier op tijd te zijn met Fudge en samen vertrokken we richting Amersfoort. De straat waaraan de kynologenclub Zoys zich moest bevinden hadden we snel gevonden zij het na de nodige vertraging doordat er een weg was opengebroken en we dus moesten omrijden. Het terrein zelf vinden was een heel ander verhaal, nergens een nummer 203 te bekennen en in no-time zaten we in Leusden, weer terug bij af, en wederom in Leusden ondertussen al een twintig minuten te laat en aan de rand van de irritatiegrens. Uiteindelijk kwamen we aan om 20:45, de les was om 20:15 begonnen. Een goed begin is het halve werk :-/

Cwazi was al haar tijdens de puppytraining geleerde 'aan de lijn lopen' spontaan vergeten en trok mij vanaf de auto zo'n beetje richting het veld waardoor de al ontstane vertraging nog verder opliep door het toepassen van de op dezelfde cursus aangeleerde 'wij draaien ons om en lopen in tegenovergestelde richting techniek'. Ik mag dan blond zijn, maar blijkbaar heb ik er meer van geleerd dan zij ;-)
Uiteindelijk stonden we dan toch in de kring, een beetje bevreemd aangekeken door de cursusleidster en de overige cursisten. Deze laatste stonden allemaal netje opgesteld waarbij de honden keurig op hun gat en vol aandacht voor de baas zaten wachten op hun beurt. Cwazi daarentegen kneep constant haar luchtpijp af door vol in de lijn te gaan hangen in een poging bij de andere honden te kunnen. Het daarbij geproduceerde geluid deed uiteraard nog meer fronsende blikken in onze richting gaan. Fudge daarentegen deed alsof ze nooit iets anders deed en werd de held van de avond. Dit in slechts twee rondjes 'ring' lopen die ons nog resten op deze onzalige avond. *lach* Tot mijn genoegen was zij echter een van de weinigen, want hoewel de rest van de groep dan wel netjes bleef zitten deden ze het tijdens het rondje lopen niet veel beter of zelf beroerder dan mijn tegen me op springende en de andere kant oplopende ritsbek ;-)

Oh, en dan rest dat ribje natuurlijk. Wel die zien we nu per dag wegtrekken, alleen in bepaalde houdingen zie je het nog maar het valt alleen op als je het weet. Dus wat dat betreft lijken de DA's het bij het rechte eind te hebben gehad, waarschijnlijk is het over een paar weken helemaal niet meer te zien.

Nieuw is het 'dichtvouwen' van haar oren aan de achterkant. In plaats van het 'normale ridgeback oor' vouwt het oor aan de achterkant dubbel en naar binnen waardoor de voorkant niet meer dicht langs de kop hangt maar gaat uitsteken. Zogenaamde 'flying ears'. Dit heeft als effect dat ze ipv twee attente driehoekjes twee konijnenflappers langs haar kop heeft hangen en als ze dan fronst en die flappen uitsteekt is het helemaal net een Vlaamsehangoor. *lachhardop* Mijn opmerking hierover tegen Vanessa (die dus dierenarts is), dat die ringtraining geen zin had omdat showen met een RR met hangoorkonijnenoren niet veel zoden aan de dijk zou zetten werd lachend weggewimpeld. Flying ears is een vaker voorkomend verschijnsel als pups wisselen, hetgeen Cwazi dus in sterke mate aan het doen is en dit vlak na een ooronsteking. Door de pijn trekt de pup dan de oren in een onderdanige positie, soms gaan ze ook te hoog staan waardoor je de meeste vreemde oordrachten krijgt. Het werd niet als excuus aanvaard om af te zien van de ringtraining. Hmmm... Waarheid of sussertje omdat ze geen zin heeft alleen naar die training te gaan? ;-)

We zullen het wel zien, ik hoop dat ze gelijk heeft want die flappers staan weinig intelligent. ;-)

Het alleen zijn gaat erg goed, als ik haar even in de bench doe voor een boodschap ligt ze lekker te slapen als ik terug kom en vaak merkt ze me dan pas op wanneer ik de sleutel in het slot steek. Het vertek vanuit de slaapkamer truukje gebruik ik nog hoogst zelden. Uiteraard gaat ze nog steeds met Lieven mee naar het werk als ik moet werken. Haar vijf uur in de bench opsluiten is geen optie, dus voorlopig komt hier dan ook geen verandering in.

Van de week begon ze in het bos ineens verwoed in haar linkervoorpoot te bijten en ging ze naar iedere paar stappen zitten. In eerste instantie kon ik niets vinden aan die poot. Na nog een paar meter besloten we dat er toch wel echt iets aan de hand was. Lieven riep haar bij zich waarna ze ging zitten en hem haar zere pootje gaf! Diep tussen de tenen bleek een doorn te zitten, ze gaf even een piep toen Lieven hem eruit trok en daarna was het over. Verbazingwekkend dat ze spontaan die poot gaf om zich te laten helpen terwijl ze nooit eerder zoiets bij de hand (poot) heeft gehad en dus niet uit ervaring kon weten dat we haar zouden helpen :-)

Verder is ze zo gek als een bos uien, ze is razend snel, kan achterlijk hoog springen voor zo'n klein ding en is daarbij bijzonder trefzeker. In het bos hebben ze bomen gekapt, die liggen gestapeld en één ervan ligt over het pad op een royale grotemannen kniehoogte. Ze springt in volle vaart de stapels op, hierbij van stam naar stam springend en er in de volle lengte overheen rennend alsof ze gewoon over het pad raast. De 'hindernis' wordt vol genomen door te springen en zich boven de stam even op de stam af te zetten. Ze knalt als een dolle stier dwars door de struiken heen, plat door de bocht als ze er weer uit komt om vervolgens achter je uit te komen en dan soms zo hoog op te springen dat haar voorpoten mijn nek raken. Wij liggen dan uiteraard helemaal dubbel van het lachen :-) Fantastisch om te zien die snelheid en wendbaarheid en vooral de ongetoomde energie en het overduidelijke plezier dat ze op zo'n moment heeft. Absoluut genieten haar zo bezig te zien, dit beloofd voor de toekomst, pups zijn vreselijk leuk maar ergens kan ik ook niet wachten tot ze oud genoeg is om echt kilometers te mogen maken en haar mee te nemen joggen en hopelijk mee te paard.

*grin* Maar voor dat laatste zal er aan de opvoeding van madammeke nog heel wat moeten worden gesleuteld. ;-)