Rhodesian Ridgeback
Mwenyezi Mtawala Cwazi & Daico

29-10-2004, 10 weken oud, Schoolplein bezoek.

Vandaag was het dan zover, hoewel was rond een uur of anderhalf voordat ik zou arriveren, Daico ging mee naar Amsterdam. Een korte introductie in het kantoorleven dus. Binnen een mum van tijd wist hij waar zijn plekje zou zijn en had hij ook de weg naar buiten gevonden. Dat stukje gaas is een uitkomst en omdat het zulk prachtig weer was kon de deur ook open blijven. Nog geen plasje ernaast vandaag... ;-)

Meneertje woog trouwens acht kilo en 400 gram. Waarmee hij dus 800 gram gegroeid is. Toch eet hij alles op en is hij absoluut niet mager dus meer geven willen we hem niet. Eerlijk gezegd vind ik dit prettiger dan de enorme spurt van afgelopen week, een kilo per week is erg netjes.

Thuis stond ik voor de keuze, meteen gaan wandelen met Cwazi of wachten en op socialisatietocht met Daico. Ik besloot voor het laatste aangezien Daico vreselijk wakker was en de ervaring leert dat het oppassen van Marco wanneer hij nog achter de computer mag niet echt goed is voor het zindelijk worden...

En zo wandelden we dan naar het schoolplein waar de kinderen net naar buiten kwamen. Het was er dus lekker druk en rumoerig. Ouders, kinderwagens, fietsen en, inderdaad, kinderen van verschillende leeftijden. Daico deed alsof ie het allemaal al 100x had gezien, hij stiefelde vrolijk op de uitgestoken handen en hoge lokstemmetjes af.

Op de terugweg lag er een knalgele tuinslang over het voetpad waar hij dus tussendoor moest stappen. De bijbehorende mevrouw was stomverbaasd dat hij net deed alsof ie al zijn leven lang over een tuinslang stapte *grin* Kortom, zo'n wandeling waarvan het lijkt dat het voor niets is geweest. Natuurlijk werkt dat niet zo, ook een pup die geen nervositeit of angst laat zien is druk bezig alle indrukken op zijn 'harde schijf' weg te schrijven. Elke nieuwe ervaring die hij positief ervaart legt zijn drempeltje een stukje verder en hoe verder de drempel hoe meer ook onbekende dingen je kunt introduceren zonder dat dit nerveus of angstig gedrag zal oproepen op latere leeftijd.

Thuis ging hij dan eindelijk slapen en kon ik met Cwazi een lekker eind gaan lopen terwijl Marco het nu met een half oog wel af kon. Ondertussen zijn we overdag uiteraard ook bezig met benchtraining en simpele oefeningen. Het alleen blijven moet ik meer aandacht aan gaan geven, aangezien hij zo snel een onwijze keel opzet ben je niet snel geneigd het risico te nemen dat het alarm weer aangaat. Op een missertje in de hal na bleef het verder droog vandaag. Had ik nu al geschreven dat meneer al vanaf dag twee zijn poot bij sommige plasjes al optilt? Poepzindelijk lijkt hij te zijn, voor een hoopje rent hij piepend naar de voordeur en gaat daar kermend staan. :-)