Rhodesian Ridgeback
Mwenyezi Mtawala Cwazi & Daico

24-09-2004, In de lappenmand...

When it rains it pours, of alles komt in twee of... Murphy's law? Whatever, geef er maar een naampje aan, feit is dat Cwazi niet enkel haar bench voor de bank heeft geruild afgelopen weken maar tevens voor de lappenmand, samen met de rest van familie kan je wel zeggen. ;-)

Enkele dagen voor haar sterilisatie op 03-08-2003 zagen we bij muis enkele vlekjes in haar nek een eindje boven waar de halsband normaal zit. Ze zagen er wat ruw en schilferig uit, alsof er een korstje afgevallen was. We besloten het even aan te kijken. Lieven dacht misschien dat het van die vlooien ampullen was, hetgeen mij echter sterk leek want dit merk gebruikten we al voor de derde keer.

Een week na haar sterilisatie echter waren de plekjes er nog steeds. Het haar rondom de plekken was ook wat dun en van achteren keek je dus op een wat kale schilferende huid, eigenlijk zag het er ondertussen een beetje uit als schurft. Vanessa de dierenarts gebeld, die kwam even kijken en vond het niet zorgwekkend, reactie op de sterilisatie misschien, verminderde weerstand. Ik kon haar wassen met Imaverol, een middel tegen schimmels en aanverwanten, maar dat hoefde niet perse. Ik haalde de Imaverol in huis maar besloot toch nog eventjes te wachten of het niet toch weg zou gaan. Niet dus, hoewel het ook niet erger werd.

Zaterdag de 28e besloot ik dan toch maar te gaan wassen. Zondag ben ik naar de hondenshow in Rotterdam geweest, zonder Cwazi uiteraard, en toen ik terug kwam stond me een verassing te wachten... Cwazi zat van kop tot staart onder de bultjes! Ze was in de tuin gaan liggen zonder en kwam eruit met. Aangezien ze toen nog aan één kant zaten dacht Lieven eerst dat ze in een mierennest was gaan liggen. Achter lopen rode mieren, precies daar waar zij ook graag ligt. Maar dat was onwaarschijnlijk want ze stak soms expres leek wel haar neus wel eens tussen die beesten om er gekke bekken trekkend weer weg te springen.

Maandag Vanessa maar weer gebeld, sja, dit leek toch veel op een allergische reactie op het een of ander. De Imaverol was als boosdoener zeer onwaarschijnlijk daar spoelen ze zelfs probleemloos bijholtes mee uit. In elk geval kon ze op dit moment niets doen aangezien de Imaverol alle eventuele schimmels vermoord zou hebben en een huisschraapsel dus weinig zin zou hebben. We moesten de kuur maar even afmaken. Dat betekende vier maal wassen met drie dagen ertussen. Ik had ondertussen bedacht dat Cwazi zondag Rodi pens bij haar brokken had gekregen in plaats van AVH dat ze normaal krijgt. Omdat ze namelijk zo vreselijk slecht at sinds haar eerste loopsheid en uiteindelijk zo mager werd dat ik drie ribben in plaats van één kon zien kreeg ze al sinds begin juli een pond pens verdeeld in twee bij haar brok. In de eerste plaats om haar het eten beter te doen smaken en in de tweede plaats om haar wat aan te laten komen. Zondag en maandag had ze die pens dus van Rodi gehad en hoewel dat een merk is dat veel gebruikt en geprezen wordt ben ik er onmiddellijk mee gestopt. Vanaf dinsdag kreeg dus ze nog enkel haar Farmfood brok. Vanessa beaamde dat het een allergische reactie op de Rodi zou kunnen zijn, maar dat zou dan na drie dagen niet meer eten daarvan verdwenen moeten zijn. Niet dus.

Ondertussen moeten we tot ons ongenoegen vaststellen dat er nog een derde huidafwijking is ontstaan. Wanneer we het precies zijn gaan zien is niet helemaal duidelijk, wel dat het er voor de sterilisatie zeker niet was. Maar bovenop haar rug, daar waar de ribben eindigen, tekent zich een nu duidelijk zichtbare vlek af. Het haar is lichter van kleur, gladder, glanzender en wat korter zodat het lijkt alsof er op de plaats van die vlek een deuk zit. Als je het haar optilt is duidelijk te zien dat exact daar waar de vlek zichtbaar is de huid eronder spierwit en pigmentloos is geworden. :-( Het lijkt op Vitiligo bij mensen, die ziekte waarbij de patiënt onregelmatige witte vlekken op handen en gezicht krijgen. De reden dat het een paar weken duurde voordat we moesten vaststellen dat het toch echt zo was is omdat de vlek langzaamaan is komen opzetten, aanvankelijk zag je wel wat maar zag het eruit alsof de zon daar op haar velletje scheen.

Dan is het ondertussen zondag 5 september. We zijn het helemaal beu, de Imaverol is inmiddels twee maal gebruikt en helpt geen ene moer, ik bel Vanessa en vraag of ik even langs kan komen, ook om die witte vlek te laten zien. Dat kan, en we moeten meteen blijven eten op één van Vanessa haar super gezellige barbecue party's. Er komen nog wat mensen uiteraard, Cwazi amuseert zich kostelijk met Fudge en Balou een Chokolade Labrador reu met een enorme kop en... een kuchje bij binnenkomst. Vanessa geeft de sterilisatie en met name de 'klap' van de anesthesie de schuld van Cwazi haar huidproblemen, maar ze zal een huidmonster nemen als aan het einde van de Imaverol keur de bultjes, kale plekken in de nek en de vlek op haar rug nog niet zijn verdwenen. Nog een hele week wachten dus, vrijdag op zijn vroegst kan er een huismonster worden genomen maar dan werkt Vanessa niet, dat is pas maandag. De andere DA uit haar praktijk zal vast goed zijn, maar die ken ik verder niet echt, ik loop bij die praktijk vanwege Vanessa.

Woensdagnacht 8 september begon muis ineens te kokhalzen alsof er iets in haar keel zat, vreselijk om te zien en te horen. Aangezien het echter enkel is op het moment dat ze opspringt verdenk ik haar al snel van kennelhoest. Als er iets in haar keel zou zitten zou het namelijk zonder tussenpozen zijn en zou het juist verergeren wanneer ze zou liggen. Dus hang ik donderdag na mijn werk weer aan de telefoon met Vanessa. Ze bevestigd mijn vermoeden maar vind dat het beter zou zijn haar er zelf van te laten herstellen tenzij ze er ziek van zou worden of de hoest zou verergeren. Geen halsband om, niet los laten rennen, geen contact met andere honden en enkele malen daags een eetlepel zuikervrije hoestsiroop om de keel te verzachten. Maandag zouden we dan naar de praktijk kunnen komen voor huidschraapsel, bloedafname en dan eventueel beginnen met antibiotica tegen de kennelhoest. Als we daar namelijk nu mee zouden beginnen zou er ook meteen een huidschraapsel genomen moeten worden omdat de antibiotica het beeld al zou verstoren. Ik heb echter geen zin op eigen houtje te beslissen of de kennelhoest al dan niet behandeld moet worden en wil eigenlijk ook helemaal niet wachten tot maandag tot er naar de huid gekeken kan worden. De butjes zijn dan al wel een heel stuk minder, maar ondertussen zitten ze er al wel tien dagen. Ik vraag Vanessa of ze er bezwaar tegen heeft als ik vanavond een andere dierenarts bezoek, Feld die DE specialist op vogelgebied is en waar we altijd met onze pluimvee stapel naartoe gaan.

Vanessa had hier uiteraard geen enkel bezwaar tegen. Vrijdag de 10e konden we dan om 19:00 terecht bij Feld. Die nam een huidschraapsel en was het verder geheel eens met de door Vanessa voorgestelde Imaverol en het behandelplan voor de Kennelhoest. Onder de microscoop bleek dat er geen schimmels of schurftmijten te vinden waren, 'JAMMER', riep hij vanuit het hokje waar hij het schraapsel bekeek. Cwazi stond ondertussen met haar staart tussen haar benen op de behandeltafel waar ze zich verder keurig gedroeg. Ze vond Feld duidelijk aardig ook al deed hij haar pijn, zo'n huidschraapsel is echt tot bloedens toe een aangetaste plek openkrabben en dat is geen prettig gevoel. Grappig hoe hij er nog niet eens over denkt een roesje te geven oid. Ook het bloed afnemen voor onderzoek op schildklier functie en de injectie met antihistamine om te tesen op het een allergische reactie doet hij zonder erover na te denken. Hij hangt met zijn gezicht vlakbij haar kop zonder zelfs te vragen of ik haar bek wil vasthouden. Niet dat het nodig was, Cwazi laat het allemaal gelaten toe hoewel ze staat te bibberen op haar pootjes. De snoepjes maken een boel goed ;-).

Feld denkt dat de vlek misschien veroorzaakt wordt door een afwijking aan de schildklier. Zelf geloof ik dat niet zo, afgezien van haar huidige huidproblemen vertoont ze geen enkel symptoom. *grin* Feld denkt ook dat het geen kennelhoest is, omdat ze daar volgens hem zieker van zou zijn maar adviseert wel het advies van Vanessa verder op te volgen tot ze enkele dagen hoestvrij is. Hij smeert nog een grote klodder creme in haar nek, op en over de plaats waar hij het huidschraapsel heeft genomen en laat ons weten dat het bloed ter onderzoek wordt opgestuurd. Eind volgende week moet de uitslag daarvan bekend zijn.

De volgende dag, zaterdag de 11e, ziet Cwazi er tot onze verbazing heel anders uit, de bultjes zijn zo goed als verdwenen, de schilferende plekken in haar nek zijn rustig en schilfer vrij en haar vacht die wat dof was de afgelopen paar dagen heeft zijn glans terug. Zou het dan toch een allergische reactie zijn?. Zondag de 12e belt Vanessa, dat ik wordt bedankt, want eh, Cwazi zou Tops en Fudge hebben aangestoken, die liepen te hoesten... TOCH kennelhoest dus. Ik vertel haar dat toen Balou bij haar binnenkwam deze liep te hoesten en zij voor de gein nog had geroepen, 'Ja! Kennelhoest, ga maar weer naar huis.'. Was ze helemaal vergeten, maar herinnerde het zich weer. Voor Cwazi maakt het niet veel uit, omdat ze toch rustig moest doen meden we de plaatsen waar honden kwamen al en kreeg ze haar hoestsiroop. Ik vertel Vanessa van Cwazi bij Feld en van de op zaterdag meteen verdwenen bultjes. Als ik haar vertel dat Cwazi ingespoten is met antihistamine moet ze lachen, vreemd vind ze dat aangezien anthistamine als het al helpt maar van korte duur is, maar goed, weg is weg dus dat was dan toch mooi? *zucht*.

Vrijdag 17 september kregen we de uitslag van het bloedonderzoek. Het schildklierprofiel van Cwazi is normaal. Feld weet het ook niet meer, hij stelt voor die vlek twee maanden aan te kijken omdat hij niet goed weet waar hij het zoeken moet nu. Wel moeten we onmiddellijk contact opnemen als die vlek onrustig wordt, dus de huid eronder rood, een rand krijgt of kaal wordt.

Ondertussen is het 24 september. De bultjes zijn nog steeds weg, de nek heeft nog wat kale plekjes maar de huid is schoon en rustig. Wel ruikt ze nog steeds sterker dan eerst, eerder rook je haar gewoon niet. De vlek op haar rug is onveranderd. Van Katja hoorde ik dat Quito een zelfde vlek heeft gehad na zijn operatie, deze is vanzelf weer verdwenen. Ik hoop dus maar dat dit bij Cwazi ook het geval gaat zijn, die vlek ziet er echt niet uit. De reden van haar huidproblemen blijft voorlopig nog een raadsel. Toch heb ik een wel vermoeden. Misschien dat ze een veel teveel aan eiwitten binnen heeft gekregen doordat zij naast haar normale dagelijkse portie brok ook nog een pond ruwe pens kreeg. Hoewel Farmfood niet geëxpandeerde brok is die je volgens zeggen in tegenstelling tot geëxpandeerde brok wel mag mengen met versvlees is er misschien een onbalans in de spijsvertering ontstaan. Spreekt voor zich dat ze nu weer enkel haar Farmfood brok krijgt, die ze overigens weer met veel smaak eet en te mager is ze ook niet meer. Een verklaring voor die vlek op haar rug lijkt me dit echter niet, als mijn vermoeden al enige logica omvat. We hopen dat die vlek, net als die van Quito weer zal verdwijnen op den duur en dat het inderdaad een vreemde reactie op de anesthesie is. Haar hoest is sinds maandag geheel verdwenen, ze loopt weer te rennen en te vliegen. Tot en met woensdag houden we haar echter nog bij andere honden uit de buurt, drie weken besmettingsgevaar staat er voor kennelhoest dus die hebben we maar aangehouden.

Van de artsen zijn we voorlopig echter nog niet af, Molly de poes heeft een tumor op haar lip en zit aan de Pretnison, de parkieten buiten hebben Psittacose en zitten aan de antibiotica. Ik heb vermoedelijk hetzelfde als de vogels en heb daarvoor van afgelopen zaterdag tot en met afgelopen dinsdag in het ziekenhuis gelegen nadat ik al een week met hoge koorts en schele hoofdpijn op bed lag. Met dank aan Feld voor het doorverwijzen, hij concludeerde vrijdag aan de telefoon toen hij de uitslag van het bloedonderzoek doorbelde dat ik volgens hem helemaal geen griep had en met onmiddellijk bij de dokter moest melden omdat hij me verdacht van Psittacose. En als klap op de vuurpijl viel Marco vorige week dinsdag met zijn fiets en brak zijn pols...

P.s. Cwazi heeft zich eindelijk een plekje op de bank weten te veroveren. Prinsheerlijk ligt madammetje daar nu op een kleedje en kruipt 's avonds half op schoot.