Rhodesian Ridgeback
Mwenyezi Mtawala Cwazi & Daico

18-11-2003, To breed or not to breed...

Dat is de vraag die ons verbazingwekkend veel gesteld wordt. Waarschijnlijk omdat ik met Cwazi heb deelgenomen aan een ring- of showtraining. Sja, wat moet je daar nu op antwoorden. Misschien... is waarschijnlijk het beste antwoord.

Fokken doe je niet zo maar, tenminste niet in mijn ogen. Met geen enkel dier op misschien de parkieten in de volière na die zich nu eenmaal voortplanten indien gehouden in groepsverband wat voor deze beestjes nog altijd het beste is. En dan nog, de verantwoording voor dat jonge spul ligt geheel bij degene die de mogelijkheid tot voortplanting biedt, ook met parkieten staat gezondheid, voorkomen van inteelt en goede huisvesting thuis en vinden van (verwacht) goede nieuwe eigenaren voorop.

In geval van honden waar Nederland inmiddels al van overloopt is het helemaal zaak je goed te realiseren wat je aan het doen bent en welk een verantwoording je jezelf op de hals haalt. Uit emotionele overwegingen maar een nest kweken omdat je zelf zo graag een pup van je eigen lieverd wilt kun je niet maken. Een teef zet nu eenmaal niet slechts één pup op de wereld, en in geval van een Rhodesian Ridgeback heb je dus al snel te maken met grote nesten waar twaalf pups zeker geen uitzondering maar eerder regel zijn.

Allereerst werd Cwazi ons min of meer 'in de schoot geworpen'. Na het overlijden van onze Mischa vulde ieder van ons het gat op zijn eigen manier. Mijn manier was het op internet rondstruinen naar foto's en verhalen van ridgebacks en herplaats RR's. Zo stootte ik ondermeer op de website van Ilse en Johan die op dat moment hun eerste nestje hadden liggen. Moeder Chiva was op de foto helemaal het type dat mij aanspreekt, een slanke elegante hond met een intelligente uitstraling, en Kamau... Kamau leek op de foto verschrikkelijk veel op Mischa.

Ik stuurde een mailtje waarin ik vertelde over Mischa en met de vraag of er nog pups waren. Zoals ik al verwachte waren de pups echter al vergeven. Wij waren ondertussen al redelijk eens dat onze tweede RR er eentje uit de herplaatsing zou moeten worden. Maar een paar weken na het eerste antwoord kwam er plots een mailtje van Ilse met de mededeling dat ze zojuist iemand hadden weggestuurd die ze geen pup toevertrouwden. Zo stonden we dus plots voor de keuze, puppies kijken of niet. We zouden nog kunnen kiezen uit drie perfecte teefjes. De keuze was snel gemaakt, om te gaan kijken bedoel ik dan, want de uiteindelijke keuze was een stuk moeilijker ;-)

Dit om maar even duidelijk te maken dat Cwazi evengoed een reu had kunnen zijn waren het niet enkel teefjes geweest waaruit we de keuze hadden. Hoewel mijn voorkeur wel al uitging naar een teef ging die van Lieven uit naar reu enne, dan weet je het wel ;-) Daar komt nog bij dat we ook enkel konden kiezen uit optisch perfecte puppies, het teefje zonder ridge was namelijk al besproken en ware dat niet zo geweest had ze zeker bij onze voorkeur pups gezeten. Om een lang verhaal niet nog langer te maken, Cwazi is niet gekozen als toekomstig show- en fokmateriaal.

Sterker nog, dat showen trekt me eerlijk gezegd voor geen meter, het lijkt me voor de Cwazi geen bal aan en voor mezelf zo mogelijk nog minder. Maar het lijkt me voor de fokker van je pup wel heel leuk en nog belangrijk ook om te weten hoe zijn of haar nest beoordeeld wordt, tenslotte verschaft je dat een boel informatie. Dus besloot ik om deel te nemen aan een ringtraining, dat is tenslotte ook opvoedkundig en qua socialisatie van je hond gewoon een geschikte 'voor erbij' training. Mocht ik dan besluiten eens een clubmatch of show te willen bezoeken dan is het wel handig te weten wat de vereisten zo'n beetje zijn.

Ik weet dus nog niet eens zeker of we inderdaad ooit zullen deelnemen, ik ben niet zo goed in dingen waarbij een boel mensen naar je zitten kijken dus me verheugen op zo'n evenement doe ik absoluut niet. ;-)

Als we ooit een nestje zouden fokken dan is voor ons de eerste vereiste dat Cwazi qua karakter, gezondheid en type als volwassen RR helemaal voldoet aan 'onze eisen' en die van de rasvereniging om voor pupbemiddeling in aanmerking te kunnen komen. Dat betekend verplicht showen om de vereiste kwalificaties te behalen en röntgenonderzoek. Daar heb je de eerste vraagtekens dus al, want al vinden wij Cwazi de liefste, leukste en mooiste moet je nog maar afwachten wat de kenners daarvan vinden. Zelfs al zijn ze het met ons eens is de uitslag van de röntgen niet te voorspellen al zijn ouders en voorouders eveneens onderzocht en negatief bevonden op heup- en elleboog dysplasie. En dan hebben we het nog niet gehad over de reu die niet alleen eveneens aan alle voorwaarden moet voldoen maar ook nog eens moet passen qua combinatie in alle opzichten en binnen onze eigen idealen.

Daar komt dan ook nog bij dat we dan zelf een pup zouden willen houden en we daar dus de tijd, ruimte en financiële middelen voor moeten hebben tegen die tijd. Daarnaast realiseren we ons heel erg goed hoeveel tijd en energie een nest pups kost, en dat je dat ook niet zo maar even in de woonkamer kunt hebben. Ook daar zou dus de ruimte, tijd en geld voor moeten zijn. Tel daar de risico's voor Cwazi en de zorg en verantwoording voor de pups bij op, het moeten afstaan van die hummels voor wie je acht weken hebt gezorgd en je hebt nogmaals een reeks vraagtekens.

Leuk lijkt het ons natuurlijk wel, maar misschien denken we daar over twee jaar weer heel anders over... En aangezien we niet weten wat de toekomst brengt en een slimme meid op haar toekomst is voorbereid hebben deze twee meiden de ringtraining dus maar vast gedaan voor het 'je weet maar nooit'. Misschien...

Ondertussen genieten wij gewoon van ons zonnetje in huis, en dat komt goed uit... buiten regent het op dit moment pijpestelen. Daar gaan we zo maar weer eens doorheen, Cwazi en ik. :-)