Rhodesian Ridgeback
Mwenyezi Mtawala Cwazi & Daico

10-08-2004, To breed or not to breed, deel 2 ;-)

De kogel is door de kerk, en dus val ik maar meteen met de deur in huis. 03-08-2004 is Cwazi gesteriliseerd. Om 09:30 werden we verwacht in dierenkliniek Westland te Naalwijk zijn.. Waarom daar? Wel, omdat het één van de drie klinieken in Nederland is die steriliseren middels laparoscopie. De andere twee zijn de diergeneeskundige faculteit op de Uithof en dierenkliniek De Toren te Leeuwarden. Die laatste is blijkbaar nog niet zo lang bezig want Vanessa die het voor me nagevraagd heeft allemaal kreeg enkel de Uithof en Westland op als enige klinieken voor deze vorm van sterilisatie. Bij de faculteit op de Uithof hadden ze drie maanden wachttijd. Bovendien wist Vanessa te melden dat ze goede resultaten had gehoord en gezien wat betreft Westland. Bij een laparoscopische sterilisatie wordt geopereerd met behulp van een in kleine camera die wordt ingebracht om zo zonder grote buiksnede het werkveld te kunnen bekijken.

Het voordeel is duidelijk, drie kleine gaatjes die met een enkele hechting gesloten kunnen worden in plaats van een buiksnede waardoor tenminste een hand moet passen. Hierdoor is de kans op een wondbreuk uitgesloten en blijven de trekpijnen voor het teefje minimaal. Doordat er enkel steriele instrumenten naar binnen gaan is de infectie kans erg klein, ook achteraf omdat het wondoppervlak klein is en snel zal genezen. De hechtingen mogen er al na zeven dagen uit, en vanaf het moment dat de hond het wil mag ze op zwemmen na alles doen, rennen, vliegen, dollen enz. Bijkomend voordeel is dat de hele operatie veel korter duurt dan een normale operatie waardoor de teef minder lang onder narcose hoeft. Alleen de eierstokken worden weggenomen, de baarmoeder blijft zitten. Zonder eierstokken wordt er geen oestrogeen meer aangemaakt, hierdoor is er geen activiteit meer in de baarmoeder waardoor de kans op baarmoederontsteking verwaarloosbaar wordt. Als je het interessant vind kun je er op de website van Westland alles over lezen.

Al met al een methode die mij wel aansprak, het klonk allemaal zoveel minder bruut en minder ingrijpend. Minder definitief is de ingreep natuurlijk niet en evenals bij een 'normale' sterilisatie van kan of teef gaat het ook hier feitelijk om castratie, de eierstokken worden verwijderd.

Maar waar komt dit nu ineens vandaan zul je denken, zo volgen ze nog ringtraining en roepen ze 'misschien' wat betreft het fokken van een nestje Rhodesian Ridgebacks en zo zitten ze in de wachtkamer van de kliniek te zenuwen... Wel, dat komt natuurlijk niet uit de lucht vallen. Laat ik beginnen met het hoe en waarom over de definitieve beslissing geen nestje te fokken.

De druppels waren de pupbemiddeling van de RRCN en Marktplaats. Waren er een half jaar geleden nog wachtlijsten bij de bemiddeling en hier en daar een gelegenheidfokker op Marktplaats, nu is dat wel even anders. En ja natuurlijk is het ondertussen zomervakantie, maar hey, dat was het ook toen wij Cwazi gingen halen vorig jaar. De fokkers die je momenteel op Marktplaats ziet adverteren zijn niet meer enkel gelegenheidfokkers, boerenschuurfokkers of zogenaamde ongelukjes. Je komt er namen tegen van fokkers die al een tijdje meedraaien in het RR wereldje in zowel de fokkerij als op show. Op de pupbemiddeling staan/stonden nesten waar nog pups beschikbaar zijn die inmiddels (veel) ouder zijn dan acht weken. Daar schrik ik als liefhebber van het ras van, daar schrik ik nog meer van als potentieel deelnemer in het circus dat fokkerij heet.

Ik zit er niet op te wachten mijn pups, voor wie ik acht weken heb gezorgd mee te moeten geven aan iedere onbenul die in een vlaag van verstandsverbijstering besluit dat hij een grote bruine hond met een streep op zijn rug wil. Als ik eraan zou beginnen wil ik zeker weten dat IK kies aan wie ik mijn puppies mee wil geven, en dat niet de koper kiest bij wie hij eens een pup zal halen. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat je op zeker moment pups MOET meegeven aan de eerste de beste omdat ze ondertussen bijna vier maanden oude zijn en je er toch echt vanaf moet. Ik zou mijn pups alleen willen meegeven aan mensen die ik ze toevertrouw, mensen die het net als wij zelf leuk vinden op de hoogte te blijven van het reilen en zeilen van de rest van het nest, het leuk vinden contact te blijven houden met de fokker en samen of onderling eens te wandelen e.c.t. e.c.t. Ik denk niet dat je die keuze momenteel nog hebt. Misschien als gerenommeerde fokker, als iemand met naam in het wereldje of als je alle shows afloopt en je hond het leuk doet waardoor je a opvalt en b de oh zo belangrijke connecties kunt leggen. Maar showen is mijn ding niet, voor meer dan de benodigde U-tjes zou ik niet gaan en daarnaast ben ik ook geen allemansvriend, zoals van de RR wordt gezegd dat hij dat niet is ;-).

Kortom, de tijd is niet goed voor beginnende fokkers die het beste met hun pups voor hebben en niet op een of andere manier al een naam hebben gezet ten tijde van de geboorte van hun eerste nest. Sorry als ik hierbij op tenen ga staan, dat schijn ik wel vaker te doen, maar dit is nu eenmaal mijn mening. En dan Cwazi zelf, ze is lichamelijk en geestelijk natuurlijk nog niet af, toch zijn er een paar dingetjes waarvan ik nu al kan zeggen dat ze daarin niet aan mijn ideaalbeeld voldoet. En daarmee bedoel ik mijn ideaalbeeld van 'fokteef' (wat een afschuwelijk woord). Ik heb geen zin hierover te zeer in detail te treden aangezien ondertussen wel duidelijk is dat het geschreven woord altijd zo wordt gelezen als de lezer dat graag wil. Het komt er op neer dat het voor mij niet allemaal 100% is zoals het in mijn ogen zou moeten zijn.

Van meet af aan heb ik gezegd dat alles 100% moest kloppen voor MIJN standaard, qua karakter, gezondheid, uiterlijk en omstandigheden. En dat is niet het geval, het scheelt allemaal heel weinig, maar het is het net niet. En ik ben van mening dat als je het doet, je er in elk geval zelf 100% van overtuigd moet zijn dat je iets bijdraagt aan het ras, al is het maar je eigen beeld, maar dan wel graag het eerlijke beeld en niet aangepast omdat je nu eenmaal je hond al hebt. Met zoveel nesten pups kan je het niet maken om voor je eigen lol nog meer pups op de wereld te zetten. Hoewel Cwazi voor mij uniek is en altijd zal blijven, zijn er beslist exemplaren die beter voldoen aan het (lees mijn?) ideaalbeeld van onze Rhodesian Ridgeback.

Teleurgesteld? Wij? No way, wij genieten gewoon van ons meisje zoals we dat al royaal een jaar doen en nog heel erg lang willen blijven doen. Aan onze lol doet het niets af, en ook niet aan mijn plannen verder te trainen met Cwazi en mezelf verder te verdiepen in kynologie. Wie weet, later als ik groot ben, misschien ;-)

Ik kan eigenlijk alleen maar hopen dat iedereen die het leuk lijk een nestje te fokken er op dezelfde manier tegenaan kijkt en over na denkt als wij. Een nestje fokken is leuk, maar stel jezelf de vraag of je werkelijk vind dat jouw teef of reu iets bij te dragen heeft en weegt die verantwoording van een hondenleven lang op tegen de romantische lol die slechts acht weken duurt. Misschien stellen wij teveel eisen, misschien overdrijven we enorm, maar dan wel vanuit de overtuiging dat we er goed over hebben nagedacht!

Waarom we dan besloten hebben meteen maar te steriliseren laat zich niet moeilijk raden. We hebben al eens een hond moeten laten inslapen op 4,5 jarige leeftijd aan kanker. Als Cwazi onverhoopt een kwaadaardige tumor mocht krijgen in haar melkklieren terwijl ik jaren had gewacht met welles niettus omtrent een nestje... Dan zou ik mezelf dat altijd kwalijk blijven nemen. Nu ze gesteriliseerd is kan ze 365 dagen per jaar loslopen, mee naar bed, overal mee naar toe. Heeft ze geen last meer van hormoonschommelingen en schijnzwangerschap (we hadden drie maanden lang een andere hond in huis) en... loopt ze vele malen minder risico op mamatumoren en baarmoederontsteking.

Ondertussen is het een week geleden dat Cwazi is 'geholpen'. Uiteraard is er nog geen enkel verschil te merken. De dag van de operatie was heel erg, voor mij en waarschijnlijk ook voor haar. We moesten er om 09:30 zijn en vlak erna werd ze na een spuitje gehaald door de assistente. Lopende-band-werk daar in die kliniek, ze kwamen allemaal voor hetzelfde leek wel. Iedereen gaf zijn teef af en verdween, behalve ik, ik bleef met de 'da vinci code' waarin ik geen woord gelezen heb in de wachtkamer zitten. Zodoende zag ik ook hoe een K*T van een assistente mijn meisje aan haar halsband van de operatiezaal naar recovery sleepte!

Ik was te verbouwereerd om te reageren... Misschien was Cwazi bij kennis en had ze de eerste paar passen gelopen? Ik geloof dat eigenlijk niet, ik zie haar zo voor me, de manier waarop ze haar poten bewoog, daar had ze nooit al op kunnen staan. Ze was gewoon te zwaar voor die trut om te dragen. 340 euro kost die operatie en daar kan niet een helpende hand vanaf om je 31,5 kilo wegende hond met zijn tweeën te dragen, of een brancard om haar op te vervoeren. JR's werden uiteraard wel in de armen naar die andere kamer gedragen!

En nu even geen gel*l over de rug van de assistente ja! Voor 340 euro kan je die 0,5 minuut dat tweede paar handen wel inzetten voor het samen dragen van een hond die je alleen niet kunt tillen. Mijn woede was zo groot dat ik er bijna in stikte. Ik heb ook maar één verklaring voor het feit dat ik niet de hele toko bij elkaar geschreeuwd heb en dat is de emotie die me overviel mijn meisje weer te zien. Ze zagen me, ze hebben denk ik de blik in mijn ogen gezien en goed gelezen al was de afstand zo groot dat ik zou hebben moeten schreeuwen om gehoord te worden. Die betreffende assistente bleef in elk geval ver uit de buurt, zelfs de assistente die al die tijd achter de balie had gestaan en Cwazi naar achteren had gebracht, die iedereen zijn hond terug gaf zag ik niet meer. Een verse kwam me Cwazi brengen, om 11:30, om 10:45 had ik haar gesleept zien worden, de operatie zou tien minuten duren en observatie anderhalf uur. Iets in de rekensom klopt hier niet geloof ik? Later begonnen? Langer op de operatiekamer of elders uit beeld maar niet in de kamer waar ze later heen ging en wat ik zag om een beetje bij te komen? Hoe dan ook, het beeld van mijn meisje die aan haar riem over de grond werd getrokken staat op mijn netvlies gebrand en laat mij weinig ruimte te jubelen over deze kliniek en de procedure.

Toch zullen ze het wel goed hebben gedaan en verdiend deze manier van 'steriliseren' mijn voorkeur over de traditionele. Hoewel Cwazi de dag van de operatie de hele dag voor dweil heeft gelegen en geen pap meer kon zeggen speelde ze de volgende avond al weer met een Duitse herder in de duinen. De drie minuscule wondjes genezen mooi, ze mocht alles wat ze maar wou vanaf dag één op zwemmen na en als ze niet die kaal geschoren plekjes zou hebben zou je niet weten dat ze net 'geholpen' was. Ik ben dus absoluut blij met de keuze van operatie, jammer dat ik heb gezien wat ik zag en dat bij mijn eigen meisje. Ik maak mij echter geen enkele illusie over hoe het er elders aan toe zou gaan, daarvoor heb ik te lang in horecakeukens en slagerijen gestaan, wat niet ziet, wat niet deert... Maar ik zag het wel, kl*te w*f. :-(.

Sja, Not to breed dus... Jammer voor die horden fans die nu hun RR elders zullen moeten halen ;-) Ik ga straks lekker naar het Erkemeder strand met mijn meisje, ze mag voor het eerst weer zwemmen na de sterilisatie en met 30 graden buiten lijkt ons dat geen straf. :-).