Rhodesian Ridgeback
Mwenyezi Mtawala Cwazi & Daico

03-10-2004, Paniek in de nacht en de keuze van Cwazi's toekomstig gezel.

02-10-2004 was de dag dat Ruben terugkeerde uit New York en die avond zouden we gezamenlijk gaan eten. Het was geen tent waar Cwazi mee zou kunnen en dus bleef ze alleen thuis. Bij thuiskomst vielen als eerste de grote plakkaten braaksel op, even later bleek dat ze van de bos bloemen op de huiskamer tafel had gegeten. Cwazi maakte regelmatig een beweging alsof ze water uit de lucht dronk. Ze was bezig waterig speeksel terug te slikken, jammerde en wou naar buiten. Buiten ging ze als een bezetene lopen grazen aan al dat groen was om te kunnen spugen. Mij werd het koud om het hart, ik vreesde voor vergiftiging en de tranen bleven stromen. Uiteraard meteen de dierenarts (Vanessa) gebeld, na mijn verhaal werd besloten het even aan te zien, de hoeveelheid bloemen was te klein voor ernstige gevolgen plus het lag er al uit. Ik kreeg instructie over waarop te letten en zo doken we de nacht in. Geen oog deed ik dicht, Cwazi kermde bij tijd en wijle dat het een lust was, en ze is absoluut geen aansteller. Even voor 06:30 hield ik het niet meer uit en belde opnieuw. Rond 07:00 zaten we bij Vanessa aan de koffie, behoorlijk beschaamd... Onze zieke muis liep buiten te ravotten dat het een lust was met labrador vriendinnetje Fudge. Ruim een uur hebben we haar geobserveerd en Vanessa deelde mijn vermoeden, ze had de bloemen gegeten omdat ze al misselijk was en niets anders had. Door de bloemen was ze vermoedelijk nog misselijker geworden. We moesten het maar even aankijken maar Vanessa zag geen reden naar de praktijk te rijden. Ze kreeg gelijk, zoals meestal... Wij zijn naar de duinen gegaan zodat ze kon plassen en poepen zonder gras te eten want dat mocht ze niet. Uiteindelijk besloten we toch maar naar België te gaan om haar toekomstig maatje uit te zoeken. Marco bood aan thuis te blijven omdat ze op deze manier niet in de auto moest.

Rond 13:00 waren we dan wederom in Buggenhout. De grote dag voor iedereen, en wij de mazzelaars hoorden er nu bij. Er waren een boel koppels aanwezig, Pieter en Petra en Cily en Patrick weer maar ook Michael en Verena van papa Bongani (die uiteraard geshowed werd) en Hanz en Sofie. Uren later was het dan eindelijk klaar, wij hadden de keuze tussen licht- en donkerblauw en kozen uiteindelijk voor licht. Vorige week was Lieven daar weg van geweest, ik van donkerblauw maar had alleen zijn foto's als referentie aangezien we helemaal niet op die manier naar ze hadden gekeken. De keuze was ongelofelijk moeilijk, maar uiteindelijk was het lichtblauw die de naam Daico zou gaan dragen. En daarmee maakten we ook de mensen voor het tweede foutloos reutje gelukkig, want die hadden een voorkeur voor donkerblauw (Dajuma) gehad. Die kwamen aan het eind van de middag trouwens, evenals de Waalse Familie van Serge die het laatste teefje kregen maar ook super blij waren en helemaal toen ze hoorden dat Michael en Verena tussen haar en hun uiteindeljke keuze uren hadden staan dubben... Thuisgekomen na onderweg friet met stoofvlees te hebben genuttigd wachtte ons een uitgelaten Cwazi die weliswaar nog steeds af en toe 'water uit de lucht dronk' maar verder niet meer jammerde en geheel zichzelf leek te zijn. Die schat van een Vanessa belde nog om te vragen hoe het was gegaan. De volgende dag ging het al een heel stuk beter, nog wat last van haar keel duidelijk maar ontlasting en gedrag waren normaal.