Rhodesian Ridgeback
Mwenyezi Mtawala Cwazi & Daico

Een update voor het nieuwe jaar...

Allereerst natuurlijk aan iedereen die dit 'dagboek' leest de allerbeste wensen voor het inmiddels aangevangen nieuwe jaar, en succes met alle voorgenomen goede voornemens. ;-) Volgens mij was vorig jaar voor mij het eerste jaar waarin ik daadwerkelijk meedeed aan die goede voornemens hype, ik drukte op 02-01-2004 mijn laatste sigaret uit enne... nu een jaar later kan ik met enige trots vermelden dat ik er sindsdien niet een meer heb aangeraakt. Relevant in een dagboek als dit? Nou nee, hoewel de honden natuurlijk mee genieten van de frisse lucht en feit dat wij niet meer meuren naar verlepte asbakken. Lieven stopte in maart. Ook profiteren ze van het niet in rook opgegane geld waarvan we de camera hebben aangeschaft zodat meneer en mevrouw Mwenyezi Mtawala steeds op hun voordeligst op de plaat kunnen worden vastgelegd. En relevant of niet, ik wou het gewoon even kwijt ;-)

Afgelopen zaterdag, 01-01-2005 dus en 19 weken oud, woog onze Daico 19 kilo en 700 gram. Hij loopt hiermee maar ietsje voor op Cwazi, een kleine twee kilo ofzo en dat lijkt mij prima. Hij is druk aan het wisselen en in tegenstelling tot Cwazi destijds heeft hij (nog) geen last van 'flying ears'. Misschien komt dat nog als hij zijn kiezen dadelijk gaat wisselen, ze krijgen er vrijwel allemaal last van.

Wat betreft de vervolgcursus moet ik nog informeren, nog geen beslissing genomen eigenlijk. Dat wil niet zeggen dat er niets gebeurd, ondertussen trainen we natuurlijk zelf op van alles en nog wat, wat betreft de cursus gaat het ons voornamelijk om het je aan de riem ook gedragen in bijzijn van andere honden omdat je dat thuis amper kunt simuleren.

De nieuwjaarswisseling zijn we voorspoedig doorgekomen. Zoals ieder jaar zijn we ook nu naar Lievens familie in België afgereisd. Voordeel hiervan voor de honden is dat er daar amper wat met vuurwerk wordt gedaan, de enige twee pijlen die werden afgeschoten kwamen van Lievens broer ;-) Cwazi & Daico geven er echter niet om, de weken voorafgaand is er uiteraard al genoeg te horen geweest, bij de eerste paar knallen keek Daico nog even naar Cwazi en naar ons, nu slaapt hij gewoon verder of tilt hooguit een ooglid op.

Voor het gemak hadden we een bench meegenomen waar we onze twee veelvraten tijden het eten zouden kunnen insteken. Dat bleek een goede zet. Werkelijk overal in huis stond eten en overal staan dingen op de grond. Los laten was echt geen optie geweest met een pup van vier maanden oud. In de bench lagen ze op hun eigen plekje met een kluifje, niemand die ze lastig viel en niemand die per ongeluk op staarten of poten kon trappen. Ze hebben zich dan ook keurig gedragen en het grootste deel van de avond liggen maffen zoals ze dat thuis ook zouden doen. Uiteraard nog een lekkere wandeling gemaakt en zo af en toe even met ze naar buiten gegaan zodat ze hun ei en de rest kwijt konden.

Over veelvraten gesproken... Hoewel Cwazi ook niet alleen gelaten kan worden met iets lekkers op tafel spant onze Daico hier wel echt de kroon. 2e kerstdag plaats ik op de salontafel vast een bak met sla, leek me veilig, sla en hond... Mis dus, ik draai me op loop naar de keuken en in een fractie staat daar Daico op de tafel met zijn giechel in de bak sla, en schransen dokter... alsof zijn leven er van af hing. :-)

Cwazi doet me soms echt verbaasd staan, tijdens het wandelen kwamen we en wegvliegende fazant tegen waar ze eigenlijk wel achteraan wou maar op een simpel 'nee muis' bedacht ze zich en kwam ze direct terug. Thuis van de week gaan wandelen, vreselijk druk in het bos, mensen, kinderen, honden. Ze gedroegen zich beide keurig. En dan ineens is er dan iemand waar Cwazi op af draaft, niet reageert op haar naam en dood kalm tegen omhoog gaat staan. GRRR!! Mevrouw pissed natuurlijk, muis kwam net door een plas. Echt ik snap daar geen bal van, 50 mensen laat ze gaan, kijkt er niet eens naar, en dan ineens is er weer één de sigaar. Gelukkig had mevrouw een jas aan met een of ander vochtwerend stofje en was er amper wat te zien, dat wat er te zien was kon er zo afgepoetst dus dat viel mee. Blijft een rare tante soms hoor.

Gisteren in het bos blafte ze ineens naar een vent. Maar hier zou ik ook naar geblaft hebben... Vreemde magere kerel met lang haar, een pleister op zijn oog, stinkend naar drank dat wij hem zelf roken en in zichzelf zingend. Toen ze hem wou bekijken riep hij BOEH! naar haar... Dat was muis iets teveel van het goede en ze begon stuiterend rondjes om hem heen te springen waarbij ze op royale afstand bleef en blafte. Was lastig haar hieruit te krijgen en ze bleef nog een tijdlang omkijken naar deze mafketel. *grinnik*. Jammer alleen dat Daico erbij was, die heeft nu een lesje geleerd die hij wat mij betreft niet had hoeven krijgen, maar ja, dat hou je met twee honden, ze leren van alles van elkaar, ook de minder handige dingen...